Kater Lucky.

Twee jaar geleden is Mila, onze jongste van de drie, een maand weggeweest. Gelukkig kwam ze na een maand weer vanzelf thuis. Maar die periode was verschrikkelijk. De onzekerheid, het wachten, de hoop, het hakt erin.

Toen wij later verhuisden naar Oudenbosch, hebben we onze katten daarom bewust een maand binnengehouden. We hoopten dat ze zo goed zouden wennen en altijd terug zouden komen. Helaas kwam Lucky, onze oudste kater van elf, na een paar dagen niet meer thuis. We hebben meteen actie ondernomen: posters opgehangen, een bericht op Facebook geplaatst, zijn speeltjes, een kleedje en de kattenbak buiten gezet. Natuurlijk hebben we hem ook op Amivedi geplaatst.

We hoopten dat hij snel gevonden zou worden of zelf terug zou komen. Maar dagen werden weken. En weken werden maanden. Elke dag keken we op Amivedi. Elke melding op Facebook gaf weer even hoop. In de auto speurden we constant rond, in de hoop hem ergens te zien.

Na vier maanden verscheen er ineens een heel bekend koppie op Facebook. Dat was hem! Via Amivedi vonden we een straatnaam en zijn we meteen gaan kijken. En ja, het was echt Lucky. Hij bleek daar af en toe te komen schooien om eten. Na de hevige sneeuw was hij zelfs helemaal niet meer weggegaan.

De mensen die hem hadden opgevangen zijn met hem naar de dierenarts gegaan om te controleren of hij gechipt was. Helaas had hij geen chip. Daarom hebben zij hem als gevonden kat op Amivedi geplaatst. En zo, na vier lange maanden, is hij weer thuis.

We zijn de mensen die voor hem hebben gezorgd ontzettend dankbaar. Aan iedereen die zijn kat nog mist: verlies de hoop niet. Soms duurt het langer dan je denkt.