De aanhouder wint (met een beetje magie)

g75aw1ij_image-30-08-20-09-39.jpeg

Op woensdag avond 19 augustus riepen we onze kat Jovi naar binnen, maar wij kregen helaas geen reactie. 

Na een rondje zoeken dacht ik nog, “die komt morgen wel terug”, nee dus. Jovi is een ras-kat, een Savannah. Hij is wel eens eerder vermist geweest, maar na twee dagen had ik hem gevonden (we hebben toen aangebeld bij de overburen).   

20 augustus moest ik werken, mijn vriend Robin heeft meteen actie ondernomen. Wij hebben eerst rondjes gelopen om ons huizenblok en bij buren aangebeld om te vragen of zij Jovi gezien hadden.

Ik heb hem als vermist aangemeld op Amivedi, Facebook groepen, buurtapp etc. We gingen de dagen daarna heel veel zoeken in onze wijk en mijn ouders liepen ook vaak mee, ook ‘s avonds met een zaklantaarn. Ik ging zelfs een keertje om 3 uur ’s nachts op pad. (overigens niet aan te raden want het was ‘’te stil’’).

Maar Jovi leek van de aardbodem verdwenen.  Op de tweede dag heb ik gelijk flyers in kleur laten afdrukken en een warmte camera gehuurd. Dat gaf in eerste instantie hoop. Maar helaas had niemand Jovi gezien. Veel mensen suggereerden dat hij gestolen was. Ik snapte dat mensen dit vermoeden hadden, maar het was wel frustrerend om dit steeds te horen.

Natuurlijk hou je die gedachte in het achterhoofd maar Jovi is geen makkelijke kat en laat zich zeker niet door een vreemde zomaar oppakken. Zelf vermoedde ik dat hij ergens opgesloten zou zitten. Inmiddels had ik alles gegoogled. Kat vermist, komt een kat vanzelf terug, hoeveel dagen is een kat vermist etc. Ook had ik alles gelezen, ik wist niet wat ik verder nog kon doen. Ik heb me vastgehouden aan het verhaal van Binkie (www.katvermist.com). 

Een zoektocht van 11 dagen over de vermissing van de kat Binkie die ook van de aardbodem was verdwenen. Voor de eigenaresse was Binkie niet terug vinden simpelweg geen optie. Ze gaf veel nuttige tips.  Na dag vijf was de moed mij in de schoenen gezonken. Ik was compleet uitgeput, had weinig gegeten, nauwelijks geslapen en ook nog eens blijven werken.

Ik hoopte op een nieuw inzicht. Het enige wat ik nog niet had gedaan was een speurhondenteam inschakelen of een medium inhuren. Het speur-team sprak me meer aan, maar er werd vaak laat gereageerd. Voor mij telde elke minuut, want stel dat hij zat opgesloten. Dan had hij geen eten of drinken. De enige mogelijkheid was nog: een kattenmedium inschakelen. 

Ik moet toegeven, Ik ben beslist niet zweverig maar wel erg sceptisch. Ik wilde bij mijn zoektocht echt alles geprobeerd hebben. In het verhaal van katvermist.com stond dat de eigenaresse Binkie had teruggevonden via medium Monique te Graaf, dus heb ik haar gemaild. Na een uur reageerde zij, maar vermeldde helaas dat ze geen vermissingen meer doet, ik dacht, “shit!” Ze kende overigens iemand die dit WEL doet: Rachel Teunissen.

Ik heb Rachel gegoogled maar vond alleen een Facebook pagina. Toch maar een sprong in het diepe, dus heb ik haar geappt en gevraagd of ze mij wilde helpen. Ze reageerde snel en zei dat vermissingen van dieren haar specialiteit is en dat ze dit nu vier jaar doet.  Ze erkende dat ze het twee keer fout heeft gehad in die tijd, dat zij ook maar een mens is die fouten kan maken. Dat gaf me gelijk al een beter gevoel.

Op donderdag 27 augustus belden we. Ze ging zich inlezen op een foto van Jovi. Ik heb haar niet verteld waar ik woonde en ik gaf haar weinig informatie over mijzelf en Jovi, omdat ik nog steeds wel sceptisch was. Ze zei al gelijk dat Jovi nog leefde. Dat luchtte stiekem een beetje op en zij vervolgde: “Industrieterrein….. ik zie een industrieterrein met water in de buurt. Kan je dat plaatsen?

Ik zie ‘m rondlopen, stoom, lange pijpen met stoom.”   Het klonk allemaal een beetje vaag, maar goed. Volgens haar was Jovi er nog. Ik vermoedde nog steeds dat hij ergens opgesloten zat, dus dat ze vertelde dat hij ergens rondliep verraste mij wel een beetje. Ze vroeg mij of ik bang was dat hij gestolen is? “Ja natuurlijk, dat zegt telkens iedereen”, antwoordde ik. Ze begon te lachen.

“Deze kat laat zich niet zomaar stelen. Hij is erg op jullie gesteld en zal ergens anders niet gelukkig worden. Als iemand hem oppakt gaat hij wild om zich heen slaan.”  Dat klonk wel als Jovi en ik vond het fijn om dat te horen maar in mijn ogen kan iemand hem natuurlijk alsnog lokken.

Haar opdracht was om naar alle industrieterreinen in de buurt te gaan en foto’s te maken. Dan kon ze kijken of dit overeenkwam met haar beelden.  Er waren een paar plekken die ik  kon bedenken, dus daar gingen mijn moeder en ik langs, veel geroepen maar helaas. Ik heb foto’s gemaakt en had een hoge verwachting over de dag erna, want dan zou het tweede telefonisch consult met Rachel plaatsvinden.

Ik wilde op een van die terreinen ook nog even ’s avonds met mijn vriend kijken en met een smoesje kreeg ik hem mee. (hij was nog sceptischer over een medium en moest hier echt niks van weten). Het is een terrein waar je in het donker liever niet bent. Er is geen verlichting, aan het spoor, een verlaten pand vol met graffiti.

We gingen weg toen het begon te schemeren. We lopen het pad af, je ziet nog wat verroeste rails liggen. Een manege, een kantoorpand, we gingen steeds verder het pad af. Dan kijk ik naar links en wat zie ik?  JOVI, hij zit ons  aan te staren vanuit  het hoge gras. Van emotie barstte ik in huilen uit, maar ook besefte ik meteen dat het medium goed zat.

Hij liet zich rustig oppakken en….  Oh, wat was ik gelukkig. Industrieterrein, kantoorpand en stoom ( van de oude stoomtreinen die er vroeger reden). Heel gek allemaal maar zonder Rachel was ik nooit het  industrieterrein op gegaan.

Het is een bizar verhaal, maar ik ben niet meer sceptisch. We zijn ontzettend blij dat we onze lieve Jovi weer terug hebben!  (Op de foto hebben we 'm net gevonden, je ziet hier heel goed hoe uitgeput ik ben na 8 dagen zoeken)