Mila

82540r21_inCollage_20180902_101302049.jpg

Vrijdagochtend wakker worden en naar buiten met de hond. Mila vind dat altijd heerlijk en loopt elk rondje mee. Helaas was deze dag anders dan andere. Rondje van 17uur, geen Mila.

Dit gebeurd wel vaker, maar mijn gevoel zei dat er iets niet juist was. Rondje voor het slapen gaan, een zakje vlees mee. Ik roep haar, maar ze komt niet.
Op de terugweg weer. De hond naar binnen gebracht en alleen gelopen. Nog steeds geen Mila. Mijn gevoel zegt het is foute boel.

Mijn vader gebeld. Die zei dat ik over een uurtje nog een keer moest lopen. Ook toen geen Mila. Voor mij een nachtmerrie. Aangemeld op amivedi, omdat dit niks voor Mila is.

De ochtend door het huis geen en nee geen Mila, mijn dieren zijn mijn alles. Elk uur ben ik naar buiten gegaan en heb het gevraagd aan buren of ze haar gezien hebben. Niemand had haar gezien. Dierenarts heb ik ook ingelicht.

 Zondag posters gemaakt op amivedi. Op internet had ik gelezen dat het kan helpen als je erbij zet dat ze medicijnen nodig heeft en een beloning. Ook heb ik erin gezet dat ze de schuur, garage en zolder moesten controleren. Einde van de middag begonnen met het ophangen van flyers door heel het dorp. Nu maar hopen.

Maandag vroeg opgestaan om aan de bouwvakkers te vragen of ik in het leegstaande huis mocht kijken. Ook hier is ze niet. Woningbouw gebeld voor het andere lege huis. Zij zijn gaan kijken en ook daar was ze niet. Ik wist het niet meer. Zou het goed zijn met haar? Leeft ze nog? Heeft iemand haar meegenomen? Waarom?

Ik ben verder gegaan met posters ophangen en kaartjes in brievenbussen doen. Van mensen in de omgeving kreeg ik tips over mensen die het fijn vinden om katten te lokken en waar dat is. Ook vandaag geen Mila. Dinsdag, dag 4. Weer zoeken en roepen. Nog steeds niets, ik heb de gemeente gebeld, misschien is ze dood en hebben ze haar opgehaald. Dierenasiel gebeld. Helemaal niks.

Ik kan het nog steeds niet begrijpen, ze zou niet zomaar weggaan. Ze bleef altijd in de buurt van huis. Woensdag. Langzaamaan begon ik een beetje wanhopig te worden.
Weer kaartjes in brievenbussen gedaan. 

Ik stap de deur uit en daar komt ze aangelopen. De tas laat ik vallen en pak haar op. Tranen van geluk. Het is klaar, ze is thuis. 

Ze had honger, want zelfs droge brokjes at ze. Ze heeft last van een waterig oogje, maar voor de rest is ze oke. Mila heb ik weer in mijn armen kunnen sluiten.