Van 3 hoog gesprongen en 5 dagen vermist.

zhos4kr2_wp_ss_20180909_0001 (2).png

Mijn grootste nachtmerrie werd ’s ochtends 5 september werkelijkheid.

Geen poezebeest op het bed, avondeten nauwelijks aangeraakt.
Via het ene kleine klapraampje ging ze heel zelden wel eens het balkon op. Maar ook daar geen poezebeest.

Ze luistert altijd goed naar haar naam, maar geen ‘Miew’ ‘Mauw’ of een kopje. Ondanks dat ik net wakker was leek mijn grootste nachtmerrie werkelijkheid geworden.
Alle 3 de kamers van het appartement en het balkon helemaal van top tot teen doorzocht met maar één conclusie mogelijk: ontsnapt en van het balkon gesprongen/gevallen.

 Direct in de kleren en naar beneden, kijken of ze zich in de buurt verstopt heeft. Maar na 2 uur lopen en roepen, geen Subie.
Doemgedachtes duiken de kop op, heeft ze niks gebroken bij de landing? En die grote uilen die we ’s nachts hoorden, wat zouden die van een klein katje vinden?

Weg die gedachtes, poes moest gevonden worden en we hoeven maar 2 dingen goed te hebben: Tijd en Plaats. 
Eerst de instanties bellen! - Amivedi - NDG (ze is gechipped) - Dierenambulance - Asiel Vervolgens 20 posters opgehangen in de flat opgeplakt op lantaarnpalen. Verspreid in de buurt op looproutes van mensen met honden.

 Iedereen wil graag helpen als je het beleefd en vriendelijk gevraagd wordt.  Elke avond in de schemering waren wij buiten, rondjes aan het lopen, roepen en 2 uur buiten onderaan het balkon zitten.
Hopelijk haar. De laatste tip die ik kreeg was om haar uitwerpselen uit de kattenbak te vissen en een beetje in de buurt van waar wij wij wonen te verspreiden. Niet alles tegelijkertijd, mogelijk moesten we vaker een verse geur achter gelaten. We hadden dus een plastic zakje met, voor haar ‘verse’, uitwerpselen.

4e DAG (zaterdag 8 september) De flyers lijken te werken! 2 keer zijn we opgebeld voor een vals alarm, maar ook appjes en sms'jes met een hart onder de riem. Tegen iedereen gezegd dat we liever 10 keer voor een vals alarm komen dan dat we haar 1 keer missen.

Tijd voor een klein nachtcameraatje op een zakcomputer zodat ik de volgende ochtend kan zien wat er is gebeurt. Dag5, de overburen hoorden de vorige avond een “MIAUW” rond een uur of 21:00. Je hoopt zo hard, je wilt zo graag, maar je moet rekening houden dat alles tevergeefs zou kunnen zijn.
Totdat er een schim, formaat egel, wel heel nieuwsgierig aan het snuffelen waar ik net had gestrooid. Zou het dan toch? “Suuuuuubiiiee?” De schim reageerde direct, er kwam een wit befje tevoorschijn en het rende luid miewend op mij af.

Het was haar echt! Ik mocht haar oppakken, maar vast blijven houden was lastig. Kleine friemel. En maar blijven miewen, kopjes geven en friemelen.

Iedereen bedankt voor het zoeken en opletten, en als je dit leest en je bent je maatje kwijt, heel veel sterkte en geef niet te snel op! Zeker als jullie elkaar lopen te zoeken loop je elkaar snel mis.