Kiezel weer thuis dankzij de posters van Amivedi

Kiezel

Wat een 5 spannende dagen waren dit zeg.

Vrijdagochtend 29 juni was ik niet zo scherp en viel het mij door de drukte niet op dat Kiezel er niet was.
Pas toen ik mijn andere poes Knikker klagend om mijn benen zag draaien en ik toch zeker wist dat de kattenbak schoon was, er water en eten stond, realiseerde ik mij dat Kiezel niet in huis was.

De balkondeur was open en aangezien ze ooit een keer eerder naar beneden gevallen was, keek ik direct naar buiten. Niks.
De bloempotten die de boel barricaderen sinds die keer moeten ineens niet meer gewerkt hebben en met mijn dochter van 1 keken we in alle bosjes en riepen we haar naam.

Knikker was spoorloos. Lieve buurvrouwen kwamen met tips en die avond deelde ik haar foto op social media en via Amivedi.
We printten de handige posters uit en hingen die op in de buurt. Ik had nooit verwacht dat ik zoveel hulp zou krijgen van buren, onbekenden via social media en Amivedi bij het zoeken naar Kiezel.

Haar chipnummer was ik kwijt dus het duurde even voor ik die in een oude mailbox had teruggevonden zodat ik kon checken of de registratie nog goed stond.
Ondertussen bleef ik constant berichten delen en rondvragen. Ik kreeg een mail van Amivedi dat ze in Amsterdam Oost gezien was en in Tuindorp had ook iemand via Facebook laten weten dat Kiezel gezien was.

We reden overal naartoe maar tevergeefs. Iedere avond en iedere ochtend liepen we een rondje en mijn man zette eten neer, een kattenbak voor de geur en haar reismand,zonder resultaat.

Ik dacht ondertussen dat ze, als het klungelkatje dat ze is, in de bouwput bij ons voor terecht was gekomen en dat we haar nooit meer terug zouden zien.

Tot ik op Amivedi een witte kat met klein beetje grijs op de kop zag staan. De foto was Kiezel!
Blij nam ik contact op met Amivedi en de volgende ochtend kreeg ik de contactinformatie. Ik zette alles klaar voor Kiezel zodat ze lekker kon uitrusten en bijtanken want deze melding kwam uit Almere.
Ze moest met een auto meegereden zijn! Helaas bleek dat deze tweelingzus van Kiezel geen chip had en dus Kiezel niet kon zijn.

Vol ongeloof waren we weer terug bij af en we waren weer even verdrietig als ervoor. Hoeveel spierwitte katten met een grijs vlekje op hun hoofd raken vermist op dezefde tijd? Nog maar een rondje lopen en alles weer buiten zetten.

Om 23.00 zaten we verdrietig op de bank en af en toe keken we naar buiten of riepen we haar naam vanaf het balkon. Tot om 23.45 de deurbel ging. Direct wisten we dat dit over Kiezel moest gaan.
De buurman van 6 balkons verder stond voor onze deur. Ze zat bij hem verstopt onder een bureau bovenop een paar dozen.

"Kom mee ik heb je kat!" en ik kreeg een dikke knuffel. "Ik zag je huisnummer beneden op de poster staan, ik wist niet van wie de kat was maar nu wist ik waar ik naartoe moest."

Kiezel kwam bijna direct op me af, was duidelijk vemagerd en was erg onrustig. Ze at en dronk meteen goed dus we maakten ons geen zorgen. Maar welk avontuur zij heeft meegemaakt? Kiezel mag het weten.
Het balkon wordt morgen in ieder geval met gaas dichtgemaakt en deze kattenmama heeft een nieuwe krabpaal besteld voor beide poezen.