Terecht!

ja74x4y1_Sleepy.jpg

Geluk in een notedop.
Dertien lange dagen was je weg. En elke ochtend weer die leegte en pijn als ik niet je rode koppie op het balkon zag. Misselijk was ik van verdriet. De gedachten dat je ergens werd vastgehouden of -nog erger- opgesloten zou zitten en verhongeren waren zo kwellend dat ik ze nu alleen nog maar snel mogelijk wil vergeten.
Mijn telefoon stond dagelijks roodgloeiend. Tientallen foto's ontving ik. Iedereen had de rode kat van de flyer in zijn tuin zitten, zo leek het wel. En elke keer weer de teleurstelling. En vanavond, toen ik verdrietig de avond zag vallen op een bankje in het park kwam het zoveelste telefoontje. Een man dacht dat hij de vermiste kat van de poster in zijn hofje zag. Vlak bij het Noorderplantsoen, twee kilometer verderop.
Toen de foto binnenkwam op mijn telefoon was ik bijna gelaten...t Zou hem vast weer niet zijn. Maar ik herkende mijn rode boef eigenlijk onmiddelijk. "Hou hem vast!" kon ik nog net uitbrengen, en binnen twee minuten was ik thuis op mijn fiets. Nog eens tien minuten later stapte ik mijn auto uit in de binnenstad en liep een vreemd huis binnen.
Daar zat je dan, een stuk magerder, maar overduidelijk mijn Chili. Ik was zo perplex dat ik even niets voelde. De spanning en vooral teleurstelling van alle keren dat je het niet was zaten nog te vers in mijn geheugen.
Van een beloning wilde de vriendelijke man helemaal niets weten.
En toen ineens kwamen mijn tranen. Chili, ik verloor de moed zoveel maal de afgelopen dagen. Maar ergens, ergens voelde ik onze connectie nog zo sterk, je kón gewoon niet dood zijn.
Nu heb je een blikje gourmet naar binnen geschrokt en zit je op de vensterbank alsof er niets gebeurd is. En ik, ik huil tranen met tuiten. Mijn trouwe rode poezenvriend is er weer, en de wonderen zijn de wereld nog lang niet uit!