Onze Nanou is weer thuis

zvzt1uii_rps20180414_070056.jpg

Wij waren net verhuisd en zo blij dat onze katten nu eindelijk naar buiten konden, dat we daar misschien iets te snel mee waren. Het ging dan ook een hele week goed. Ze bleven goed in de buurt en gingen vaak niet verder dan 2 meter de tuin uit. Zo ook op vrijdagavond. Meestal komt Nanou zo om de 20 minuten even een knuffel halen of even binnen kijken. Vandaar dat na een uur mijn alarmbellen gingen rinkelen.

Ik klikte met de voerbakjes, iets waar ze altijd op reageerde, maar geen Nanou te bekennen. We zijn om en om een stukje gaan lopen en roepen, maar nog steeds geen Nanou. Toen werden we pas echt ongerust. Onze andere kat Nova was ook ineens heel hysterisch aan het mauwen, alsof ze onze onrust rook. Die nacht heb ik op de bank geslapen met de achterdeur open hopende dat ze alsnog binnen zou komen die nacht. Maar helaas. Om 6 uur ‘s ochtends ben ik weer een heel stuk gaan lopen. Ik heb me het hele weekend beziggehouden met het vinden van Nanou. Flyers opgehangen, in de brievenbus gedaan en Nanou overal aangemeld als vermist. Maar meer als lieve berichtjes en telefoontjes van mensen uit de buurt kreeg ik niet. Ik was er kapot van. Onze lieve Nanou was weg. Onze kroelkat. Wat was het stil in huis en wat maakte ik me zorgen om haar.

Die maandag kwam ik eind van de middag thuis en ik zag dat iemand haar halsbandje door de brievenbus had gegooid. Zonder bericht of telefoontje. Alleen een halsbandje, gek werd ik er van. Er gingen allerlei doemscenario's door mijn hoofd. Waarom had die gene geen moeite gedaan om iets te laten weten? Tot dat ik een paar uur later rond 19 uur werd gebeld door een meneer. Zijn vrouw had het halsbandje door de brievenbus gedaan en deze hadden ze gevonden in hun tuin. Dit was vlak bij ons om de hoek en ik kreeg een brok met energie. Nanou was nog hartstikke dichtbij! We zijn er direct heen gegaan en hebben nog even met de meneer gepraat over de details. Hij had onze flyer gezien en wist daarom dat het om Nanou haar halsbandje ging.

'S avonds zijn we in het donker daar een paar rondjes gaan lopen en nog wat flyers in de bus gedaan. Want ik wist het zeker. Ze zit in de buurt. En ineens ziet mijn vriend haar zitten in een donker steegje en begint te roepen. Nanou begint keihard terug te mauwen op een manier die ik nog nooit heb gehoord bij haar. Ik kon het werkelijk niet geloven, maar onze Nanou was terug! Ze heeft werkelijk nog geen 150 meter van ons huis vandaan gezeten. Gelukkig bleef ze heel rustig zitten en kon ik haar zo oppakken.

Die drie dagen waren de langste dagen uit mijn leven en ik heb de moed elke dag een stukje meer ik mijn schoenen laten zakken. Maar we hebben niet op gegeven en zijn elke dag actief bezig geweest met het vinden van Nanou en dat heeft ons zeker geholpen.