Zuko

cat cartoon

Zondagochtend 18 maart. Ik liep met één van onze drie Maine Coon katers op de arm de trap af. Hoe meer ik naar beneden kwam hoe kouder het werd. Ik keek de woonkamer in en zie tot mijn grote schrik dat de achterdeur open staat. Direct gevolgd door Zuko. Hij is een van onze katers die zodra er maar een deur openstaat een spurt naar buiten neemt. Een snelle rondgang door het huis bevestigd mijn vermoeden. Met 5 man trekken we door de wijk op zoek naar hem.

In geen velden of wegen te bekennen. Wat nu? Computer aan en naar Amivedi opgezocht. Vermissing melden, alle tips doornemen. Gelukkig biedt Amivedi de mogelijkheid om van de melding posters en mini posters te printen en in no time hingen we de wijk vol. Daarnaast stopte ik bij alle buren in ons blok en een paar straten daarom. Ik meld zijn vermissing in de buurtapp Nextdoor, op Facebook, bij het dierenasiel en de NDG. Veel reacties en buren die mee uitkijken naar hem. Belletjes van buren die melden dat en waar ze hem gezien hebben. Helaas komen we steeds te laat aan. Zondagavond om 11 uur liepen we met zaklampen en rammelende we met een doos vol kattensnoepjes door de wijk, maar helaas geen Zuko.

Maandagochtend, na een kop koffie doen we meteen weer een rondje langs alle plekjes waar hij gezien is, maar helaas. Een dagje thuiswerken dan maar, want wie weet belt er weer iemand en dan wil ik snel kunnen reageren. Rond 16:00 uur krijg ik een belletje van twee buurjongens. Ze denken dat ze Zuko hebben gezien bij de speeltuin onder een geparkeerde auto. Ik vraag aan buurjongen of hij en zijn vriendje de kat onder de auto kunnen houden (loop maar om de auto heen). Dat doen ze en de kat bleef er zitten. Gelukkig is één van mijn schoonzonen er samen met een stapel vrienden ernaar toegegaan. Zij zijn een stuk sneller dan ik. Ik haasten me richting de speeltuin. Ondertussen duiken zei al onder de auto om naar de kat te kijken en ja, het is Zuko! Een aantal kattensnoepjes doen wonderen en voorzichtig komt hij onder de auto vandaan en laat zich optillen. Ik bedank de buurjongens uitbundig en loop met een (héél rustige) Zuko richting huis. Terwijl hij voer naar binnen schrokt, meldt ik het goede nieuws aan de familie en buren. En meldt ik hem af bij alle instanties waaronder Amivedi. Dankzij de goede tips - waaronder het verspreiden van de posters en de flyers - hebben we onze Zuko weer snel in de armen kunnen sluiten. Daarvoor wil ik Amivedi en al haar vrijwilligers van harte bedanken!