Kip weer terecht

5

in het voorjaar van 2017 kon ik een lange fietsreis gaan maken in Azië (Java/Bali, Cambodja, Vietnam).

Mijn beide poezen konden terecht bij een goede kennis in Leidse Rijn (ik woon zelf in Nieuwegein).
Halverwege Java kreeg ik te horen dat het met Saartje uitstekend ging, maar dat Kip in blinde paniek was uitgebroken, dwars door een metalen hor naar buiten.
Mijn lieve spierwitte poes van amper 3 jaar, spoorloos na een zeer kort verblijf op het Klifrakplantsoen.

Eenmaal terug in november was ze nog altijd zoek. Toen ben ik zelf gaan roepen en zoeken in steeds wijdere cirkels. Rammelen met een bakje met brokken, en maar roepen van Kip-Kip-Kippele-Kippekip enz. (tot grote vreugde van groepjes school-jongens op de fiets die me graag nadeden)
Zeker 16 x heel Leidse Rijn doorkruist, en ook overal geplastificeerde postertjes opgehangen.

En toen werd het winter, nat en koud, en ik moest maar steeds denken aan die arme Kip die ergens drijfnat onder een auto zat te bibberen. Als ze überhaupt nog leefde.

In het voorjaar kreeg ik bericht dat ze in Vianen opgedoken zou zijn. Ik vroeg me af hoe ze dan ooit de brug over was gekomen, maar heb de zoekakties direkt weer opgepakt op nieuw grondgebied.
Uiteindelijk bleek het niet om Kip te gaan maar om een nogal zieke kater. 

Op 4 okt. ging de telefoon tijdens etenstijd. Onbekend nummer, dus spreek maar even in, ik zit net te eten.
Ik hoor vervolgens op de speaker "dit is mevrouw Bastih, uw poes Kip zit hier op de bank". Na me 3 x verslikt te hebben mn eten snel-snel weggewerkt en meteen op pad.

De familie Bastih heeft ook een papagaai die erg gedreven tussen Kips oren zat te pikken, en hun eigen lapjeskat zat te blazen van jaloezie in de gang.

Maar daar zat Kip!! In alle glorie, blakend en wel, en not-amused over alle drukte om haar heen. Amper 400 meter van de straat waar ze is gevlucht!
Toen ik thuis haar kooitje open zette vloog ze direkt naar de voordeur en begon het kattenluikje uit te proberen (op slot) en daarna vloog ze boven onder mn bed. Dat wist ze zich kennelijk toch nog maar te herinneren!

Toen ik zelf naar bed ging lag ze al op bed ipv eronder, en nog geen uur later kroop ze net als vroeger onder de dekens om tegen mn rug aan te komen liggen.
De dagen erna zag ik elke dag een heel setje oude gewoonten in ere hersteld worden, inklusief het kleine knorretje ter begroeting.

Ze zit nu elke dag een paar uur aan het kattenluikje te morrelen, te mauwen en te blazen. Ze wil èrg graag naar buiten, maar iedereen raadt me af om haar nu al buiten te laten. Arme Kip, je moet het even een paar weken uitzingen schat.

Veel dank aan de mensen die haar kennelijk al die tijd verzorgd & bijgevoerd hebben, want zò wollig en pluizig had ze never kunnen zijn als ze alles op eigen kracht had moeten doen.

Maar lieve dierenvrienden, een aanloop-poes kàn natuurlijk wel een huisadres hebben. Even laten scannen had mij maanden en maanden zorgen en onzekerheid bespaard.
Zelf lijkt ze niet zo onder de indruk, ze heeft haar oude leven min of meer weer opgepakt geloof ik.

Als ik s morgens opsta dan springt ze direkt bovenop het wasrek in het trapgat; spelen! (bedoeling is dat ik van beneden af ergens een stokje prik tussen het hangende wasgoed). Ach, wat ben ik zielsgelukkig dat zij na 15 maanden weer hier in huis rondscharrelt, wat hèb ik haar gemist. Pieter Bogaard