Kerstkado: Jip is weer thuis!

iaprb3bv_Weer terug Jip.jpg

Op 19 augustus 2017 kwam Jip (6 jaar oud) opeens niet meer thuis. Vijf jaar lang kwam hij altijd door zijn eigen kattenluik (dat werkt op zijn chip) trouw naar huis als hij zijn rondje had gemaakt. Wij waren niet anders gewend. Wij begrepen gelijk dat er iets moest zijn gebeurd. Dit was niet "des Jips". Wij kwamen gelijk in actie: inschrijven bij Amivedi, Mijn dier is zoek, de dierenambulance.

In hele dorp flink wat posters opgehangen en mijn dochter zette hem op de facebooksite van Landsmeer. Verder op de voorpagina van het huis aan huis blad en honderden flyers in brievenbussen. En zoeken, zoeken tot we erbij neervielen. We kregen veel tips, maar het was altijd een andere rood witte tijger, niet Jip. Wat een verdriet. Het is ongelofelijk wat een impact het heeft als je kat zoek is. In die tijd kreeg ik veel steun via e-mail contact met Ann van Amivedi.

Zij schreef dat ik de moed niet moest opgeven, en is ook nog eens achter een kat aangegaan die misschien Jip kon zijn. Op 29 november, na meer dan 3 maanden werden we gebeld. Iemand had een rood witte kat gezien bij het viaduct, nog wel in het dorp, maar toch flink een stukje van huis. Diegene kende de posters en kreeg argwaan omdat de kat er slecht uitzag.

Gelijk in de auto gesprongen met een bakje brokjes. Daar aangekomen wachtte de man ons op en wees naar een zielig hoopje in zijn tuin. Ergens voelde ik gelijk dat het raak was. De manier waarop hij mij aankeek, zijn ogen. Hij sprong ook gelijk in mijn armen toen ik hem riep. Wat een emotie! Maar wat was hij veranderd! (hou daar overigens rekening mee, als je je kat of ander dier na langere tijd terugvindt) Hij was bijna onherkenbaar, broodmager, zijn witte kleur was grijzig, beschadigde neus, kale plekken. Jip was een volle kat, maar ik voelde alle botjes van zijn lichaam. De eerste nacht hebben we niet geslapen. Jip tussen ons in. Die miauwde om het kwartier alsof hij zijn verhaal wilde vertellen. We zijn nu 10 dagen verder en Jip is dankzij ongelofelijke verwennerij en knuffels alweer zo veel opgeknapt.

Met de dierenarts check (die hadden we wel gelijk gebeld) even gewacht tot hij tot rust was gekomen. Daar was alles oké, maar hij moet nog wel meer aankomen. Geen probleem, hij eet niet, hij vreet. Steeds kleine beetjes gedurende de dag. Teveel ineens is niet goed. Ik hoop dat iedereen die dit verhaal leest en zijn dier kwijt is, moed blijft houden. Blijf , al is je huisdier langere tijd weg, alert en hou de sites in de gaten, check alle tips en blijf mensen inlichten dat hij /zij nog vermist is. Ik ben Ann van Amivedi dankbaar voor haar steun en wordt gelijk donateur om het goede werk te ondersteunen. Ik voeg een foto van Jip toe, niet lang nadat we hem hadden gevonden. Heel mager, maar heel tevreden en blij!!