Vogel was gevlogen..

2va8r3lu_IMG_2728.JPG

Ik lees wel eens verhalen van mensen die hun hond of kat maanden kwijt zijn. Je realiseert je pas wat die mensen voelen als het je zelf overkomt. Mijn kat was slechts een week vermist. Maar die week, voelde als een jaar. Vogel, ja mijn kat heet Vogel, is een zeer aanhankelijke knuffel kat die graag buiten mag spelen. Ondanks dat ik er een beetje huiverig voor was, hebben we haar dan ook de ruimte gegeven buiten de tuin te gaan. Dat ging eigenlijk altijd goed. Inmiddels al een jaar zonder problemen. Even klingelen met het etensbakje en Vogel rende naar huis. Tot een week terug. Ik kon klingelen wat ik wilde. Vogel was nergens te bekennen. Haar twee katten vrienden die zo om de dag voor onze deur staan, liepen iedere dag teleurgesteld van ons huis weg als Vogel niet naar buiten kwam.

Ik heb meerdere Amivedi posters opgehangen en we hebben honderden Amivedi flyers in de brievenbussen gedaan. Dat leverde een telefoontje op van een dame die dacht Vogel in een andere wijk te hebben gezien. Zodoende ook daar maar rond gegaan. Echter niets mocht baten. En langzaam...heeel langzaam ging er een week voorbij. En geloof me..dat knaagt aan je. Gisteren ochtend realiseerde ik mij dat ik Vogel misschien nooit meer zou gaan zien. Dat ik haar nooit meer zou kunnen knuffelen, nooit meer haar ge-miauw zou horen, haar nooit meer voor het raam zou zien spelen met de andere katten, dat ik haar nooit meer over de schutting heen zou........Hey wacht....wat de....nee.....Vogel!

Op het moment dat ik naar de schutting keek, zie ik Vogel de schutting op klimmen en de tuin in komen. Ik rende naar de tuinder en hoorde haar miauwen. Er zijn maar weinig momenten geweest waarop ik me gelukkiger heb gevoeld dan op dat moment. Ik deed de deur open en daar was ze. Thuis. Vermagerd en ruikend naar bouw stof en aarde, maar...thuis.