Kwiebus na 4 weken eindelijk weer thuis!!!

0o798f9w_21543821_1408087465912210_3747629270659378908_o.jpg

Zaterdag 19 augustus kwam ik laat op de avond thuis. We hebben 2 katten, Kwiebus en Chico, die we elke ochtend buiten laten en ’s avonds weer binnen laten. Chico kwam die avond meteen binnen. Kwiebus was nergens te bekennen. In de nacht nog een paar keer geroepen, maar geen Kwiebus. Ik heb de hele nacht niet geslapen, want ik voelde gewoon dat er iets niet klopte.

De volgende dag meteen actie ondernomen en een melding gemaakt bij Amivedi. Ook heb ik oproepen geplaatst in verschillende groepen op Facebook. Dagen gingen voorbij. Na elke dag rondjes fietsen om hem te zoeken, posters plakken, enzovoort, nog steeds geen Kwiebus. Ondertussen hadden mensen mij al getagd in berichten over gevonden katten, maar Kwiebus zat er niet tussen. Ik begon de hoop langzaam te verliezen. Tot dat ik donderdag 14 september een reactie zag op het Facebook bericht van Amivedi over onze Kwiebus. Een mevrouw in Well (vlakbij Ammerzoden) 6 km (!!!) bij onze woonplaats vandaan, dacht Kwiebus gezien te hebben op een kruispunt in die plaats. Ook had ze posters gezien daar. Het leek me sterk dat hij dat zou zijn geweest. Maar ze leek toch zeker van haar zaak. Ik vond het toch raar aangezien ik daar zelf geen posters op had gehangen, sterker nog, ik wist niet eens waar Well lag… Dus ik vroeg haar een foto van de poster te sturen, en ja hoor, het was dezelfde poster. Ik heb meteen mijn moeder gebeld. En zij is diezelfde dag nog naar dat kruispunt gereden om te kijken of ze hem misschien zag. Helaas keerde ze teleurgesteld terug. Op zaterdag 16 september was Kwiebus inmiddels 4 weken vermist.

Ik kwam thuis van mijn werk. In een impuls stelde ik voor even langs Well te rijden. De mevrouw van het bericht had heel duidelijk beschreven welk kruispunt het was, dus we konden er heel makkelijk heen rijden. Gewapend met een klein bakje brokjes gingen we op weg. Op het kruispunt in een bushokje en op een Post NL brievenbus zag ik inderdaad een poster hangen van onze Kwiebus. Ik keek even rond. Toen ik terug naar de auto liep om in te stappen, dacht ik: misschien moet ik even roepen. Maar ik dacht: ik ga hier toch niet midden op een kruispunt staan schreeuwen. En toen dacht ik: whatever, niemand kent mij hier. Ik roep (letterlijk) één keer… En wie komt daar aangerend, luid miauwend… KWIEBUS! Ik kon het bijna niet geloven en barstte meteen in tranen uit. Hij kwam meteen kopjes geven en knuffelen, zo lief.

Toen ik hem optilde voelde ik hoe mager hij was geworden. Ik heb hem meteen in de auto gezet en mee naar huis genomen. We hebben nog steeds geen idee hoe hij zo ver van huis terecht is gekomen, maar we zijn super blij dat hij weer thuis is! Zo zie je maar dat je nooit de hoop moet verliezen.