Vlekje

bhd4p2rh_vlekje1111.jpg Bijna vier jaar geleden liep er een lief en heel mager katje in de nieuwstraat in Medemblik. Ze was duidelijk een zwervertje, primair op zoek naar eten. Ze wandelde vrolijk achter me aan. Thuis gekomen, haar wat eten gegeven en ze sprong op een stoel nestelde zich zelf heerlijk en viel tevreden in slaap. Het grappige was dat we eigenlijk al een tijdje op zoek waren naar een lief poesekind. Ze werd wakker en wilde naar buiten. Een paar dagen zagen we haar niet, maar wederom op de nieuwstraat kwamen we haar tegen. Ze ging weer vrolijk mee. De dagen werden kouder en ze bleef. Van alles ondernomen om de eigenaar te vinden. Melden bij Amivedi, naar de dierenarts. Geen chip, wel was ze gesteriliseerd. Zoiets is bijna niet te zien. Dat lukte door een klein beetje vacht van haar huid te scheren. Daar zat het litteken van de vermoedelijke sterilisatie. Om er zeker van te zijn dat ze in ieder geval een huis zou hebben om terug te brengen, lieten we haar chippen. Amivedi vroeg nog of ze haar moesten halen, nee hoor, ze blijft zolang gezellig bij ons. Al wat we probeerden, geen eigenaar die zich meldde. Ze had ons min of meer geadopteerd en wij waren heel gelukkig met haar. Ze dartelde vrolijk mee als we gingen wandelen en trippelde parmantig mee naar de boot samen met haar baasje, om daar vervolgens heerlijk in het zonnetje te gaan zitten, terwijl haar baasje aan het klussen was. Goh, wat waren we toch wijs met haar. Mevrouw kreeg 3 kattenluikjes, zodat ze lekker haar eigen gang kon gaan. Over de hoeveelheid kattenluikjes waren de meningen nogal verschillend tussen haar vrouwelijke en mannelijke baasje, maar ach, wat gaf het. Afgelopen 16 december ging ze zoals altijd haar rondje maken. Ze is niet meer terug gekomen. Na veel zoeken, flyeren en posters ophangen in winkels en bij buren door de bus, werd langzaam duidelijk dat ze van de aardbodem verdwenen was. Waarop we haar als vermist opgaven bij Amivedi, maandagmorgen 19 december. Op woensdagmorgen 21 december stond de politie voor de deur...Daar schrik je natuurlijk van, want die brengen doorgaans niet echt goed nieuws. Of ze even binnen mochten komen, want ze hadden nogal ongebruikelijk, slecht, nieuws over de poes....Daar kwam het gruwelijke verhaal dat zaterdagmiddag 17 december een melding had plaats gevonden over 'iets' wat in het IJsselmeer dreef. De volgende dag een melding over 'iets van een poes' in de bosjes bij het Nes bos. Het bleek van ons poesekind te zijn. Het chippie zat in haar vachtje en zo kwamen ze bij ons terecht. Ze hadden haar op gruwelijke wijze gevild en haar lijfje in het water gegooid. Het vachtje achteloos achterlatend in de bosjes. De politie neemt de zaak zeer hoog op en dat is natuurlijk fijn. Voor ons rest een peilloos verdriet. We missen haar enorm. Ze was min of meer ons kind. Ik kan me voorstellen dat als iemand dit leest, het met toenemende afschuw zal doen. Ze was zo lief en die liefde en goedheid is haar uiteindelijk fataal geworden. Een droevige groet van haar beide baasjes.