Cateau was aangereden...

2

... toen zag ik haar. Nieuwjaarsdag 2016. Op de Facebook-pagina van Dierenkliniek Enkhuizen keek een zwarte poes mij met 1 oogje aan. Ze was die dag aangereden, gevonden en door de mensen van de Dierenambulance Hoorn binnengebracht. Annemarie Lub (Dierenkliniek) heeft de poes opgenomen, geopereerd, haar linker oogje verwijderd en haar kaakje gezet. De Dierenkliniek deed een oproep op Facebook en bij Amivedi Hoorn van wie de poes was, want ze was niet gechipt. Ik las het verhaal en hoorde mezelf denken: 'Ach kind, als niemand je komt halen kom je maar bij ons'.

Een maand later stond poes weer op Facebook. Haar baasje was niet op komen dagen, ondanks het feit dat ruim 5500 mensen haar hadden bekeken op de site van Amivedi. De vraag was: wie adopteert haar? Ik kreeg van alle kanten subtiele hints van vrienden en bekenden dat de poes het bij Suzette (mijn Labrador) en mij wel bijzonder goed zou hebben. En dat vonden Suzette en ik zelf ook.

Ik ben gaan kijken naar de poes. Moet je natuurlijk niet doen. Ik zag meteen dat de poes lief was, maar ook een eigen karakter had. En ik hou van mensen en dieren waarmee iets is, die apart of kwetsbaar zijn, waar een verhaal achter zit.  

Het 'probleem' dat ik na twee weken met vakantie 'moest' werd door de dierenarts van tafel gegooid met een 'kijk maar twee weken hoe het gaat, samen met Suzette en dan mag de poes tijdens jouw vakantie bij ons logeren. We zijn veel te blij dat ze naar jou gaat'. En toen was ik verkocht. 

Ik had nog een kattenbak en we werden door vrienden uit het hele land gesponsord in de vorm van speelgoed, voer, mandjes en uit Oude Pekela zelfs een heus krabpaalbouwwerk. De poes werd Cateau gedoopt en ze leeft het leven van een diva.

Na anderhalve week liep ik mijn slaapkamer in en zag ik Cateau daar liggen. Ik haalde haar aan en ze rolde om, probeerde op te staan maar was compleet gedesoriënteerd. Ik schrok me kapot. Het deed me denken aan mijn vorige poes, Bella, die aan de gevolgen van een hersenbloeding is overleden. Ik was compleet in paniek en heb Cateau snel naar de dierenarts gebracht. Ze bleek een scheurtje in haar trommelvlies te hebben, wat ook een gevolg was  van de aanrijding. Caat had dus een middenoorontsteking, vandaar de evenwichtsproblemen. Er werd een behandeling met antibiotica gestart en de volgende dag ging ik met gemengde gevoelens op vakantie. Alhoewel ik wist dat de meiden van de Dierenkliniek haar perfect zouden verzorgen.

Tijdens de vakantie werd het plaatje uit Cateau haar kaakje verwijderd en ze werd gechipt. Toen ik haar ophaalde was ze bijna helemaal hersteld van haar middenoorontsteking en klaar om aan haar tweede leven te beginnen. Als ik naar haar kijk, als ze tevreden in het zonnetje op de vensterbank ligt te slapen, voel ik een warme gloed door me heen glijden. Liefde. Ze is een schat. Wat heeft zij allemaal meegemaakt? Ik zal het nooit weten. 

Ik voel ongeloof als ik eraan denk dat een dierenarts in Blokker haar niet wilde helpen; omdat er geen eigenaar bekend was. Ongeloof door het feit dat haar vorige baasje haar niet is gaan zoeken. En ik ben zo blij met dierenartsen als de onze, die gewoon alles binnen halen en helpen. Annemarie Lub vertelde dat van de drie gevallen er altijd eentje niet opgehaald wordt. Dierenkliniek Enkhuizen heeft alle kosten op zich genomen. Ik heb alleen de chip betaald. Deze mensen en de mensen van de Dierenambulance Hoorn verdienen een warme douche, wat zeg ik....? Een warm bubbelbad met een fijn glas champagne!

Tante Cateau leeft nu bij ons. Ze gaat haar eigen gang, speelt, eet, slaapt wanneer en waar ze zin heeft. Fijn herstellen en gewoon poes zijn. Onze Caat gaat nooit meer weg.

Esther en Cateau!