Lotte uit de kast

xr0yugmg_lotte.jpg

Toen ik gisteren thuiskwam stond alleen onze kitten Abby op mij te wachten. Dat was opvallend, maar de hulp in de huishouding was geweest, dus die zou haar wel eens buiten hebben kunnen laten. En dat mocht ook. Vanwege de kitten gaat het luikje alleen naar binnen open, maar 's avonds was Lotte er nog niet. Dat begon vreemd te worden. Ik had al een keer een ronde door het huis gedaan maar nu ging ik nog maar een keer alle deuren die ik kon bedenken openen.

En goed luisteren, maar nee hoor, niets. Geen Lotte. Vanochtend ook niet en vanmiddag niet en nee, ze zat echt niet in de schuur. Tot mijn grote verdriet moest ik de kinderen die bij hun vader waren geweest vertellen dat Lotte weg was. Intussen begon ik berichtjes te verzenden en haar gegevens in te vullen op Amivedi. Vermoeid bracht ik de kinderen naar bed, waarvan de oudste twee, die op zolder hun kamers hebben, nog een tijd met elkaar bleven treuzelen. Ik zat nog maar amper beneden op de bank toen mijn oudste dochter beneden kwam.

Liedje van verlangen dacht ik nog en ik wilde al waarschuwen dat ze nu echt naar boven moest gaan toen ik zag wat ze in haar armen had: Lotte! Toen alles stil was hoorde ze een heel klein miauwtje. Uit haar kledingkast, die zelfs nog een lelijke kier tussen beide deuren heeft. Al die tijd, ruim 24 uur, heeft zij daar gezeten. Ik ben meerdere keren op zolder geweest, ook in die kamer. Het is nooit in mij opgekomen dat ze niet uit die kast zou kunnen komen en ik heb haar ook nooit gehoord.

Lotte heeft inmiddels gegeten en gedronken en is nu even naar buiten. En ik, ik ben opgeluchter dan ooit. Gelukkig, een goed einde!